Verslag van (alweer) een zwerftocht door Duitsland en Tsjechië.
Foto's? KLIK HIER (Wordt nog aan gewerkt) 
KLIK HIER voor een overzicht van de bezochte camperplaatsen.
Blauw onderstreept linkt verder.

Op dinsdag 3 juni vertrokken we voor alweer een trip door campervriendelijk Duitsland en Tsjechië.

De eerste camperplaats was Oedt bij Grefrath. Hier waren we kort tevoren ook al en dit was zeer goed bevallen. Toen geen fietsen bij ons, deze keer wel. Beide fietsen waren voor een grondige beurt bij de fietsendokter geweest dus we konden ons nu weer uitleven. De rest van de dag genoten we van de directe omgeving en wandelden wat. 
De tweede dag maakten we een flinke fietstocht, met als keerpunt de stad Viersen waar we wandelend doorstruinden. Ondanks hier en daar wat gepuzzel met de fietsbordjes hebben we de camper weer teruggevonden. 

Na 2 dagen in
Oedt sloeg het weer om: Regelmatig regen en behoorlijk fris. We besloten om een camperbedrijf op te zoeken om het dakluik dat al langere tijd bijna maar nu helemaal stuk was te laten repareren. Eerst bij een bedrijf in Straelen maar die had het niet op voorraad. Dan maar naar de giga-kampeer- en camperwinkel Obelink in Winterswijk in de Gelderse Achterhoek.
Deze hadden het luik op voorraad maar geen tijd om het te vervangen. Wachttijd 3 a 4 dagen. Obelink-man pleegde een telefoontje en we konden twee uur later terecht bij een camperdokter in de buurt.
Hoewel deze erg verstopt lag wist de navi hem te vinden en de vriendelijke man wisselde kapot en nieuw vakkundig uit. € 375,= armer konden we de tocht voortzetten.

Zo 
tuften we verder, weer naar Duitsland, naar Rhede bij Bocholt waar we vaststelden dat de CP een stukje verlegd was.
Een duidelijke vooruitgang. Nog steeds gratis en stroom en sani-voorziening tegen schappelijk tarief. Ook waren nu de onderhoudswerken in de stad voltooid, bij ons vorig bezoek lag het hele centrum opengebroken. 
Het vrij compacte centrum was beslist een wandeling waard. Inmiddels gedroeg het weer zich ook netjes. 
Vrijdag moest er gefiets worden. We maakten een tocht via de vrij grote stad Bocholt waar we bij de Aasee ruim de tijd namen om van het mooie uitzicht en het lekkere weer te genieten. We wandelden ook weer eens door de stad en trokken toen verder naar Isselburg om even een kijkje te nemen bij de onlangs ontdekte CP. Tot onze verbazing stond er geen camper.
Tijd om weer richting camper te gaan. In de late namiddag en na 55 km kwamen we daar aan. Met hier en daar een babbel bij camperburen werd de dag compleet gemaakt. 
Zaterdags fietsten we naar Borken, richting oost. Mooie tocht en ook hier een mooi meer. We ontdekten ook een CP, betaald en met ruime voorzieningen en noteerden dat in ons geheugen. Ook hier weer een wandelingetje door het centrum en toen weer richting west, toch weer goed voor 43 kilometer. Onderweg vertoonde Fred's voorband plotseling een vervaarlijke bobbel dus snel een nieuwe band gekocht en erop gelegd. Opgelost! 
De zondag hadden we alweer fietsplannen. Al vrij vroeg waren we, beladen met picknicspullen, op weg. We besloten deze keer per fiets naar Winterswijk te rijden. Een mooie tocht via bijna overal verkeersvrije fietspaden. De eerste pauze maakten we bij een grote melkveehouderij. Fred moest natuurlijk even met de koeien praten en pakte een grote bezem om afgelegen voer richting koeienbakkussen te schuiven. Deze gingen enthousiast verder met bunkeren. In de stal hingen grote draaiende borstels waar de koeien zich graag door lieten masseren. 
We waren nèt op tijd in Winterswijk om een goed afdak te vinden want het was vrij plotseling nogal pittig gaan plensen. Na een kwartier schuilen was het meeste water gevallen en gingen we via een andere, niet minder mooie route terug naar Rhede. om in de vroege avond bij een Turks restaurantje een stevige döner weg te werken. 
Maandag (Tweede Pinksterdag) maakten we een fietstocht van 34 km door het landelijk gebied ten zuiden van Rhede. In de namiddag, we waren weer terug bij de camper, werd de lucht zwart........ Luifel acuut ingedraaid en alle ramen dicht, net op tijd want er ontstond een stevig onweer.
Via internet vernamen we dat thuis, in Landgraaf, code rood was uitgegaan vanwege verwacht noodweer. Er kwamen alarmerende berichten van het PinkPop-gebeuren, het beroemde pop-festival. Er dreigde zelfs een grote evacuatie-actie voor de duizenden kampeerders........ Ook via onze dochter werden we op de hoogte gehouden, zij woont er vlakbij. Laat op de avond kon ze ons vertellen dat de grootste dreiging over was. Opluchting!!!!!! 

Dinsdag besloten we afscheid te nemen van de aardige camperburen en te verkassen naar
Dülmen. Hier ligt een eenvoudige CP met voorzieningen, helaas wat lawaaierig vanwege een vlakbijgelegen autowasstraat, maar het stadje is aardig en de omgeving nodigt uit tot fietsen. Bijkomend voordeel: Vlakbij liggen zowel Aldi als Lidl ter proviandering. 
Vanuit Dülmen fietsten we naar het vrij toeristisch gebied rond de Halterner See. Heen via een grote omweg, inclusief een stuk van ongeveer 5 km door crosscountry-terrein: Modderig en veel takken op het pad. Ook hier had het onweer duidelijk toegeslagen. 
Een korte wandeling door Haltern-stad en toen langs een redelijk drukke maar beduidend kortere weg terug naar Dülmen. Het begon weer erg broeierig te worden maar deze keer bleef het verwachte onweer uit. 
De tweede dag in Dülmen gunden we onze bipsen en kuiten rust en beperkte ons tot een toch wel lange slentering door het stadje.
Fred ging wandelend op zoek naar een campingstoel ter vervanging van een gesneuvelde. Met sukses, al had hij er wel 6 km voor moeten wandelen. 

Twee dagen Dülmen (met nogal wat lawaai rond de camper) vonden we genoeg en trokken verder naar alweer een bekende plek: Paardenstad
Warendorf aan de Ems.
Een leuke, vrij kleinschalige CP vlakbij de Emssee. Warendorf is bekend door het Kaiserliche Pferdengestut. Voor echte paardenliefhebbers natuurlijk een must! Wij waren daar al eens en zoveel hebben we niet met paarden. Wat erg leuk is: In de mooie Altstadt zie je overal al dan niet bont beschilderde paardenbeelden. Lang wandelen we door deze leuke stad, genietend van mooie huizen, huisjes en pleinen. 'sAvonds verwenden we ons zelf met een giga-ijs. Toen we bij de camper terugkwamen werden we verrast door mooi gezang. Naast ons stond een soort Familie Trapp (Sound of Music): Vader met gitaar en vrouw, zoontje en twee dochters zongen mooie Heimatlieder. Desgevraagd schoven we bij om ook een aandeel in dit muzikale gebeuren te geven. Zelfs de mondharmonica werd nog even ingezet. 
Vrijdag-de-dertiende. Niet geplaagd door bijgeloof maakten we een flinke fietstocht rond Warendorf, ondanks vrij veel wind toch goed voor 55 km. 
In de avonduren speelde aan de andere oever van de Emssee een orkest heerlijke oldies en ver genoeg weg om niet te hinderen. 
Trouwe volgers zullen gemerkt hebben dat we veel camperplaatsen al eerder bezochten maar waar het leuk toeven is kom je graag terug! 

Zo ook op zaterdag: We waren van plan om naar
Rheda-Wiedenbrück te gaan maar op 'ons' plekje stond nu de kermis.
Toen zijn we doorgereden naar
Rietberg waar bij het Bibelmuseum gereserveerde camperplaatsen zijn. Ook hier waren we al eerder en wisten dat de omgeving en vooral het stadje Rietberg erg mooi is. We maakten dan ook een uitgebreide wandeling door het stadje en het mooie park. 
Het grote Landschaftspark, vlakbij Rietberg lieten we deze keer aan ons voorbijgaan, dit hadden we vrij kort geleden samen met onze kinderen en kleinzoon al uitgebreid bekeken.
De zondagmorgen zag er qua weer niet gezellig uit: Droog maar heel erg grijs. Daarom zijn we maar vertrokken want fietsen zagen we niet zitten. We reden naar Bad Meinberg-Horn waar de Extersteine staan, merkwaardig uit het landschap optorenden grote steenmassa's. Het gebied eromheen is overweldigend mooi en we hebben er weer erg genoten. (Voor de derde keer bezochten we deze fantastische plek). Wandelend en genietend brachten we hier een paar uur door, vooral omdat het toch nog mooi weer geworden was. Een beetje broeierig maar goed vol te houden.

Na dit intermezzo reden we naar een camperplaats bij
Lippstadt. Gratis en voorzieningen -tegen betaling- aanwezig. Deze hadden we niet nodig omdat we in Rietberg uitgebreid corvee hadden gehouden. Els heeft uren lekker buiten zitten breien want de truien-opdracht van Kai moest af! Maandagmorgen 16 juni zijn we wandelend de mooie stad Lippstadt gaan bezichtigen. Ook hier mooie gevels met fraaie details.
Het uitgebreid winkelaanbod kon ons niet in verleiding brengen. Bijna 3 uur slenterden we er rond om daarna terug te gaan naar de camper om de fietsen te pakken. Direct bij de CP begint een mooie fietsroute langs de Lippe maar helaas was de bewegwijzering '
Op z'n Duits', dus inconsequent en zo landden we, onverwacht, weer in het centrum van Lippstadt. Onderweg zagen we een groep ooievaars fourageren in een net gemaaid weiland. Leuk om te zien!
Het begon na een half uurtje fietsen te mieseren en daarom besloten we terug te gaan en betere tijden af te wachten. Gelukkig werd het later weer even droog, net lang genoeg om bij de Aldi de noodzakelijke aanvullingen te halen. De rest van de dag zat Els aan de breipennen en speelde Fred met de laptop. Men beloofde voor de volgende dag beter weer dus gingen de fietsen nog niet op de drager.
Overigens: Overal zinderde het een beetje want de Deutsche Mannschaft moest deze avond voor het eerst aan de bak voor het WK. Hoewel we geen live-verslag konden volgen werden we door het gejuich en getoeter om ons heen op de hoogte gehouden van het verloop van de wedstrijd!
De dinsdag werd weer een fietsdag. Het was “We mogen niet mopperen-weer”, grijs en maar heel af en toe wat straaltjes zon maar wel droog.
Via een puzzelroute reden we naar
Bad Sassendorf. Dit is een echt typisch Kurort. Leuke stad, prachtig Kurpark, een Gradier-anlage, dit is een bouwsel waar men zilte lucht kan ademen, leuke winkeltjes en veel terrassen. We hebben er 1½ uur rondgekuierd en voelden ons kleuters tussen de rijk vertegenwoordigde oude knarren en knarreuses die, veelal met rollator, rondschuifelden. Via een andere route, deze keer iets duidelijker maakten we de 47 km vol. Het avondeten? Een heerlijke koude schotel uit eigen keuken! De nacht werd weer doorgebracht op de CP in Lippstadt want we hadden nog een fietstocht in petto. We begonnen er aan te wennen om wat langer op één plaats te blijven staan!
Na een fietstocht van 35 km door het landelijk gebied ten zuiden van Lippstadt en hier en daar een babbeltje op de camperplaats werden de kaarten weer bestudeerd en besloten om na de nachtrust verder te reizen naar Werne want hier werd een aardige en gratis CP beloofd.

Toen we hier aankwamen realiseerden we ons dat we hier al eens gestaan hadden en zagen dat er inmiddels 5 euro betaald moest worden. Dat vonden we deze plaats niet waard en reden door naar Iserlohn
aan de oostelijke grens van het Ruhrgebied.
Hier is een aardige CP met muntsani en -stroom, voor de rest gratis. Rustige ligging en op loopafstand van de mooi gelegen
Seilersee en een therme-zwembad. In de vroege avond informeerde dochter Debby per mobieltje waar we stonden en, we voelden het al aankomen, zij zouden de volgende dag ook deze kant opkomen. Debby had 4 dagen vrij en kleinzoon Kai vroeg opvallend vaak naar Oma en Opa en had zin om te gaan zwemmen. “Okee, afgesproken, tot morgen!
Wij wandelden die middag rond het meer en na een korte siësta ook nog naar Iserlohn-stad, toch redelijk ver van de CP. Hierbij hadden we kennelijk een verkeerd beeld in ons geheugen want de vrij moderne winkelstad sprak ons niet aan. We wandelden er ruim een uur maar konden “
Het” niet vinden. Vrijdagmorgen zijn we met de camper naar een Aldi gereden om te zorgen voor verse ingredienten voor de lunch, samen met de kinderen. Zij arriveerden rond 2 uur en toen Kai uit zijn stoeltje getild werd zei hij: “Gaan we naar het zwembad?”.
Dus: Om 3 uur lag de hele familie in het warme, zilte water van het solebad. Vooral Kai kon er geen genoeg van krijgen. Na dik 3 uur badderplezier ging hij, onder protest, mee terug naar de campers. Hier toverde Debby een welverdiend avondmaal op tafel.
Zaterdag werd er door ouders en grootouders gewandeld en door Kai gefiets. Het meer rond en genieten. Terug bij de campers viel Kai in slaap op Opa-Oma-bed. Na drie uur diepe slaap was zijn accu weer opgeladen en terwijl Debby en Peter hun 7e huwelijksverjaardag lekker saampjes gingen vieren met een etentje gingen Kai, oma en opa weer voor een fietstocht rond het meer. Hier was ook een sponsor-avondloop aan de gang. Veel gekleurde lampjes langs het parcours en een brandweerauto met technisch materiaal. Kai keek zijn ogen uit en was helemaal happy toen hij een brandweervrouw een hand mocht geven. Enthousiast spoorde hij de lopers aan met applaus en “
Bravo, bravo!!” 
De zaterdag werd gevuld met wandelen. Rond het meer maar ook naar Iserlohn-stad. Ook werd er twee uur gefietst maar de omgeving nodigde niet uit tot lange fietstochten, daarvoor was het toch te heuvelachtig.

Voor de zondag prikten we een CP in
EnnepetalDeze keuze werd vooral bepaald omdat ook hier een zwembad was en de kleine man duidelijk erg gek is op zwemmen. Na een wandeling door de bosrijke en ook weer bijna bergachtige omgeving gingen Oma, Mamma en kleinzoon Kai naar het zwembad, tot groot genoegen van het manneke. Topper was een giga-lange waterglijbaan die vele malen gebruikt werd. De mannen bleven bij de camper, ieder bezig met zijn eigen besognes.

Omdat dochter Debby nog een paar dagen werken te gaan had voordat haar vakantie begon gingen ze op maandagmorgen weer richting huis en wij verhuisden naar
Bergisch Gladbach – Paffrath, iets ten oosten van Köln. We kenden deze camperplaats en vonden het een herbezoek waard. Mooi gelegen in een bosrijke omgeving, een voor campers gereserveerde strook op een grote parking bij een zwembad. De fietsaccu's waren nog vol dus waagden we een fietstocht, op (stiekum) initiatief van Fred naar Köln. Hij wilde graag de Rhein met de Kölner Dom op de achtergrond bekijken. Dit plan liep niet helemaal naar wens, al was de heenweg qua route erg mooi. In Stadtteil Köln-Mülheim was het al zo chaotisch druk dat we snel besloten om terug te keren. Toch 45 km fietsen aan ons lijstje toegevoegd.
De tweede dag in Paffrath werd een gemak-dagje waarbij genoten werd van het mooie zomerweer.

Woensdag reden we, op aandringen van de inmiddels ook als camperplek-deskundige bevorderde Debby naar
Wiehl, nog steeds in het Bergisches Land. Een eenvoudige mixparking in een voor ouders met kinderen fijne omgeving maar na een stevige wandeling door het uitgebreide parkgebied en het kleine stadje hadden wij het wel gezien en besloten door te rijden naar de Burcht-stad Hachenburg.
Hier was het weer even puzzelen om de wat verstopte CP op een mix-parking te vinden (Dit was ons bij eerdere poging niet gelukt).
Geen droomplek maar de stad maakte het meer dan goed. Mooi sfeervol historisch centrum dat ook nog beschenen werd door de uitbundige zomerzon. Dat de zwoele avond door de plaatselijke jeugd ingevuld werd met demonstratie van hun overmatige geluidsinstallaties in hun vlak voor de camper geparkeerde auto's namen we maar voor lief. Rond half elf hadden ze genoeg van hun eigen tamtam-muziek, voldoende zakken chips gegeten en dropen af. Toch nog een goede nachtrust!

Donderdag verruilden we het Bergisches Land voor het Lahn-dal. Bij
Villmar vonden we een mixparking met camperplaatsen, direct aan de oever van de Lahn. Op loopafstand een aardige promenade en niet ver van het stadje. De Lahn-Radweg liep er ook vlak langs dus gingen de fietsen van het rek. Toen bleek dat de voorband van Fred's fiets zo plat als een dubbeltje was. Reparatiepoging liep op niets uit want het franse ventiel bleek de boosdoener. Dat betekende dat een nieuwe binnenband gehaald moest worden. Fred ging op Els' fiets op jacht maar kon geen bandenboer vinden. Tijdens de 15 km zoektocht liep ook de ketting er nog vanaf dus werd er maar afgezien van een fietstocht door het mooie Lahn-dal. Wandelend werd het aardige stadje nader verkend en zo werd het uiteindelijk toch weer een leuke dag.

Omdat we de fiets toch in orde wilden hebben en ook de accu's weer stroom nodig hadden gingen we de volgende dag door naar
Grünberg. Hier was stroom en sani-service en de stad was ruim de moeite waard voor een bezichtiging. Na enig zoeken vonden we een fietsenzaak maar daar was men aan het genieten van een twee uur durende middagpauze. Dan maar verder wandelen. Aan de rand van de stad lag een mooi uitgesneden dal in een parkachtige omgeving. Stevig klauteren, dat wel. Terug bij de camper voor de brunch maakten we kennis met onze enigszins excentrieke camperburen die reisden in een camper(tje), gebouwd op een 4x4 terreinwagen. Hiermede maakten ze indrukwekkende reizen en konden dus ook veel verhalen. Leuk contact en erg boeiend.
In de namiddag ging Fred aan de wandel, richting fietsenzaak en kocht een nieuwe binnenband. En ook maar gelijk een reserve, kan nooit kwaad! Het opleggen van de band liep gesmeerd maar de dag was inmiddels zo ver gevorderd dat een fietstocht niet meer loonde. Gelukkig maar, want de omgeving was verre van vlak. Dan maar de op de plaatselijke markt gekochte kersen soldaat maken. Dat was genieten! Diepzwarte kersen, allemaal puntgaaf en vol van smaak. In de vroege avond nog een uitgebreide babbel met de 4x4 Globetrotters en even aan het internet.

Debby's grote vakantie was iets vroeger begonnen en dus werd de afspraak gemaakt dat we elkaar op de CP in
Marburg zouden treffen. Al langere tijd drukte Debby ons op het hart dat we deze stad persé moesten bezoeken. Eerdere pogingen onzerzijds gingen mis omdat we geen plaats vonden op de CP. Dat was ook nu het geval maar Debby, Peter en Kai stonden er inmiddels en wisten een alternatieve parkeermogelijkheid te vinden. Op de parkeerplaats bij een zwembad werden de campers neergezet en ontdaan van de fietsen. Uiteraard eerst na een warme begroeting want we hadden elkaar immers al 5 dagen niet meer gezien!
Per fiets ging het naar de historische Altstadt van
Marburg. Inderdaad, de kinderen hadden gelijk: Deze prachtige stad moet je gezien hebben. Vele uren wandelen en klauterden we door de stad en de fraaie, hooggelegen burcht. We werden nog verrast door een openluchtconcert. Vertederend om te zien hoe kleinzoon Kai hier op reageerde. En het manneke dwong respect af, met zijn nèt 4 jaar hield hij zich dapper en wandelde het vrij zware parcours mee.

In de loop van de middag begon het te regenen. Behoorlijk nat kwamen we terug bij de campers, laadden de fietsen op, trokken droge kleren aan en verkasten naar
Allendorf, een stadje ten zuiden van Siegen. Hier vonden we een plaatsje op een grote mixparking. Het was er rustig zodat Kai zich kon uitleven op zijn fiets. Op de late avond werden we nog even opgeschrikt door een stel idioten die dicht bij de camper kwamen stunten met hun auto's. Gelukkig hadden ze er na 10 minuten genoeg van en konden we gaan genieten van een welverdiende nachtrust.

Fris en monter besloten we, in onderling overleg, verder te trekken naar
Grosswallstadt waar de kinderen een aardige camperplek wisten aan de oever van de Main. Inderdaad een leuke plek waar, en dat was toch medebepalend, Kai zich lekker kon uitleven in de speeltuin. Durpke niet echt spectaculair maar het was er landelijk en rustig. De volgende gezamenlijke dagen zouden sowieso ingevuld en afgestemd worden op de wensen van de kinderen, voor hen was het vakantie, voor ons een onderdeel van één van de vele campertrips.
Zo belandden we, het was inmiddels maandag 30 juni, in
Röttingen a.d. Tauber. Een leuke CP bij een wijnboer, met beperkte faciliteiten maar weer erg kindvriendelijk. Het stadje was leuk. Er was een route langs allerhand verschillende zonnewijzers en ook qua bouwwerken stonden er aardige dingen. Vlakbij de CP was een fietsoefenplein waar de plaatselijke jeugd vertrouwd gemaakt werden met de verkeersregels. Dit was natuurlijk een mooi parcours om te werken aan de fietsvaardigheid van de kleinzoon.
Een bij de CP aanwezige trampoline en eenvoudige speeltuin zorgden voor uren vermaak.
De tweede dag in Röttingen werd er gefiets langs de Tauber-Radweg. We tuffelden 30 km, genietend van de mooie omgeving en het lekkere weer.

Voor de woensdag stond, op ons aandringen, een bezoek aan
Blaubeuren op het programma. Wij waren er al eerder en vonden dat de kinderen dit gezien moesten hebben. Een prachtig stadje, gelegen bij de schilderachtige bron van het riviertje, de Blau.
Daar aangekomen bevestigden de kinderen volmondig dat dit een terechte keuze was. Ook nu maakten we, tot groot vermaak van Kai, een rit met het toeristentreintje waarbij we allen genoten. Na een rondrit door het stadje klom het treintje de helling op waar we genoten van het prachtige uitzicht. In de late namiddag fietsten we nog eens door het stadje en, uiteraard, naar de bijna mystieke bron.
De volgende dag werd er gefietst. Alweer een mooie en niet te zware route door het dal van de Blau naar de indrukwekkende stad
Ulm.
Hier werd een uitgebreide wandeling gemaakt waarbij vooral de Dom en het fraaie Rathaus indruk maakte. Aan de oever van de Donau was het helaas wat rommelig omdat er volop gewerkt werd om het stadsfeest voor te bereiden. Na zeker drie Ulm-uren werd de terugreis aanvaard, hier en daar onderbroken voor een speeltuinbezoek.
Terug in Blaubeuren werden de fietsen opgeladen en verhuisden we in de namiddag naar
Biberach a.d. Riss waar volgens de boeken een gratis CP met saniservice was. En dit klopte! Een leuke plaats en goed verzorgd sani-punt niet te ver van de mooie Altstadt. Gratis, maar een vrijwillige bijdrage was welkom. Complimenten voor de stad Biberach. De volgende morgen werd een uitgebreide wandeling gemaakt door de aantrekkelijke stad en alweer dwong de 4-jarige respect af met zijn uithoudingsvermogen. We bezochten een aquariumspeciaalzaak, het beroep waarin Fred 25 jaar werkzaam was. Indrukwekkend! Perfect verzorgd en een geweldig assortiment tropische vissen waar Fred geen enkel ziek of beschadigd exemplaar kon ontdekken. Hij kon het dan ook niet laten om mevrouw en meneer een geweldige pluim op de hoed te steken en te babbelen over hun èn zijn ex-professie. Niet alleen Fred was erg onder de indruk, ook Kai was heel moeilijk weer naar buiten te lokken! Toch iets genetisch misschien.....?

Omdat de instelling van de kinderen was om in de schamele drie weken vakantie toch veel nieuws en moois te zien besloten we in de namiddag weer een stukje te verplaatsen.
Schongau was het doel omdat wij wisten dat dit een aardige, ommuurde vestingsstad is en er een goede camperplaats is. De camperplaats is sinds ons laatste bezoek, een paar jaar terug, verbeterd. Er is een sani-zuil, tot grote fascinatie van Kai. Hij instrueerde op zijn manier iedereen die hiervan gebruik maakte. Zelfs Italiaanse medecamperaars werden door hem van uitleg voorzien, tot groot vermaak van deze mensen.
Vóór het aanrijden van de CP werd er voor een stukje omzet bij de plaatselijke Lidl gezorgd, een deel van de aankopen werd omgezet in een lekker maal. Na dit maal gingen we de vestingstad nader bekijken. Best de moeite waard. Na deze rondgang werd de rust flink verstoord want Duitsland had weer een WK-wedstrijd gewonnen en dit werd met uitbundig toeterende auto's gevierd. Er stak, vrij plotseling, een sterke wind op, we twijfelden of we ons plaatsje onder de bomen moesten verruilen maar zo snel als de wind opkwam ging hij ook weer liggen.

Na een rustige nacht vertrokken we naar Bad Tölz, een plaats waar beide campers al eens eerder tot grote tevredenheid stonden.
Ook deze keer was het er aangenaam vertoeven. We wandelden door de mooie stad en langs de Isar waarin Kai enthousiast in het water ging. De voorgenomen fietstocht naar Lenggries kwam er niet van, te druk met andere zaken.

De zondag zou ook weer een herhaling worden: Kiefersfelden op de grens Duitsland-Oostenrijk aan de Inn. Deze CP ligt bij een meertje waar gezwommen kan worden en een waterski-kabelbaan is aangelegd. Een in Amerikaanse stijl ingerichte Horecagelegenheid was zeker ook een doel: Peter kon even terug in de tijd dat hij in Amerika en Canada woonde. Zelfs de drankjes waren tipical Amerikaans........ Debby, Els en Kai genoten van het badderen, ondanks het toch nog wel frisse water.
Op maandag werd er gefietst. Het doel was Kufstein, de bekende toeristenstad in Oostenrijk. Een mooie tocht langs de Inntalradweg voerde naar de aantrekkelijke stad. Het kon niet uitblijven, dochter Debby kocht eindelijk de dirndl-jurk die al zo lang op haar verlanglijst stond.
Toen we terugkeerden bij de camper  besloten we, het was nog vrij vroeg, om via een geweldig mooie route door een stuk Oostenrijk naar het plaatsje Marquarstein (Dld) te verkassen. Bij een Bauernhof met hotel en restaurant waren ook enkele camperplaatsen wisten we van een eerder bezoek. Vooral de aanraakbare aanwezigheid van koeien, kalfjes, ezeltjes en geiten hadden eerder een ontroerende indruk gemaakt op Kai. De standplaats werd door de 4-jarige direct herkend en hij kon niet snel genoeg uit de camper komen om "Zijn" dieren te gaan verzorgen! Prachtgezicht, het kleine manneke tussen die grote koeienkoppen. Alles werd door hem, met assistentie van opa, van voer voorzien. Uren vermaakte hij zich in de stallen.
Dit was ook de aanleiding om te besluiten samen de volgende dag verder te reizen naar een CP bij Saaldorf, Paulbauernhof.
Ook hier waren we al eerder, tot groot vermaak van allen. Dit is een naar Nederlandse begrippen, kleinschalige boerderij, heel landelijk gelegen en in de verte zicht op de burcht van Salzburg. Het weer speelde niet mee maar dat was voor Kai geen beletsel.
Alweer was hij druk in de weer, waarbij vooral de kalfjes, de jongste was net 48 uur oud, zijn aandacht hadden.
Vooral Els hoopte een geboorte van een kalfje mee te maken maar de boer had ons op het late tijdstip niet willen storen. Teleurstelling!
Vanwege het regenachtige weer werd er weinig anders gedaan dan genieten van de dieren en een babbel met de boer die ons herkende van vorig bezoek. (2013). 

Woensdag 9 juli, Fred en Els waren inmiddels een dikke maand onderweg en we reisden al 12 dagen samen met de kinderen.
We besloten om Passau, de 3-rivierenstad te bezoeken. Een gratis CP, een stukje buiten de stad. Op de fietsen dus en na een paar kilometer waren we in het oude centrum. Dit was weer genieten. Mooie en indrukwekkende gebouwen maar ook schilderachtige straten en steegjes. Langs de oever van de Donau lagen grote en zeer grote Donaucruiseschepen.
Op de driehoek waar de Inn in de Donau mondt was een speeltuin waar Kai zich naar hartelust kon uitleven en zelfs tijd vond om met twee meisjes te flirten.......
Laat in de namiddag keerden we terug bij de campers waar Debby en Fred op zoek gingen naar "Iets te eten" , de zin om te koken ontbrak. Helaas ook bij de nabij gelegen afhaal-imbissen, die bleken om 18.00 gesloten! 
De dames gingen in de improvisatie en zo werd er toch een maaltijd voor de hongerigen op tafel getoverd.
Dit was ook het laatste gezamenlijke avondmaal want de volgende dag zouden onze wegen scheiden. De kinderen moesten weer langzaam richting huis en wij draaiden richting Tsjechië. 

Afgelopen winter hadden we in Calpe, Spanje, kennisgemaakt met Duits-Vlaamse Moni en Vlaamse Marc. Zij vertelden ons toen dat ze in Tsjechië een huis hadden dat ze bewoonbaar aan het maken waren en waar ze t.z.t. een camperplaats bij willen maken. Dit maakte ons nieuwsgierig en dat leidde tot de koers richting Tsjechië.
Aanvankelijk was het plan om nog een overnachting te doen in Duitsland maar de twee bezochte CP's hadden het niet.
Dan maar de grens over, in het vertrouwen dat we in Tsjechië wel ergens een camping zouden vinden. Onze campinggids lag nog in Landgraaf dus het werd een beetje bonnefooi-werk. En dat viel tegen! Na ongeveer 250 wel erg mooie kilometers vonden we een camping in Orlik nad Vltavou, een piepklein en verstopt gehucht. De ligging van de camping was fantastisch maar het was moeilijk om een plaatsje te vinden waar de camper waterpas gezet kon worden. Okee, voor € 7,50 (we konden gelukkig in euro's betalen want hadden nog geen kronen) op een camping staan in een geweldige omgeving: Niet mopperen! Helaas, géén representatieve link gevonden.
We wandelden een flink stuk over en langs de grote camping die in een helling aan een meer lag. Als niet-Tsjechen waren we behoorlijk vreemde eenden in de bijt. Opvallend veel tentkampeerders en natuurlijk de typisch Tsjechische kampeerhutten.
Na een geïmproviseerd avondmaal was het goed slapen!

De volgende dag zouden we weer een lange ruk maken want we vonden in de atlas geen camping aan de route naar Rimovice en besloten dus maar door te rijden naar Moni en Marc. Omdat we 'Tolwegen vermijden' op de navi hadden ingesteld werd het een weliswaar mooie maar ook vrij pittige tocht. Bijna voortdurend helling op helling af waarbij de koppeling van de camper steeds vaker protesteerde. Met veel schakelen en een gevoelige voet op het gaspedaal werd na alweer rond 200 km het mini-gehucht Rimovice bij het stadje Golcuv Jenikov bereikt nadat we bij Kaufland-supermarkt in Havlickov Brod nog even de voorraden op peil hadden gebracht. 
De aankomst bij Moni en Marc was hartverwarmend. We wisten meteen dat we er goed aangedaan hadden om de gedane, halfopen belofte in Calpe waar te maken.
Heel kort door de bocht: Zij hebben een huis maar dit is verre van bewoonbaar. Marc, een erg handige alleskunner, is druk doende om het in bewoonbare staat te brengen. Ze wonen in hun camper, samen met hun twee honden, Mamo en Alina. Voor de watervoorziening zijn ze afhankelijk van hun eigen waterput voor het ruwe werk en voor het was- en kookgebeuren voorziet een dorpsgenoot hen vanuit zijn diepere en modernere put van water dat regelmatig met grote flessen en de kruiwagen gehaald wordt. U begrijpt het : Er was geen waterleidingnet. 
Voor drinkwater gebruiken ze flessenwater uit de supermarkt.
Naast hun camper hebben ze ook een auto ter beschikking, onmisbaar vanwege de wat afgelegen ligging. Al met al geen riant onderkomen maar als het allemaal klaar is zal het er heerlijk wonen zijn.
Els voelde zich, ondanks het redelijk primitieve gebeuren, vanaf de eerste minuut helemaal thuis! Moni en Marc noemden ons de eerste campergasten vanwege de plannen van de aanleg van een echte camperplaats over 1 a 2 jaar. Met levelers, blokken en stenen kregen we onze camper waterpas en stabiel geplaatst.
We bleven er, buiten verwachting, 10 dagen! In die tijd hielp Fred regelmatig als opperman bij het stucadoor- en metselwerk van Marc, gingen we samen met de honden wandelen door de mooie, landelijke omgeving en werd er veel, heel veel gebabbeld. Moni en Marc hebben beiden een bewogen leven achter zich en vooral de periode tussen onze Spaanse kennismaking en deze ontmoeting was behoorlijk zwaar voor hen.
Moni maakte met ons dagtochten, naar Praag en Kutna Hora, toeristische highlights in Tsjechië. Met Els maakte ze inkooptochtjes.
We beleefden het jaarlijkse dorpsfeest waar vrijwel het hele dorp aanwezig was om te genieten van varken aan het spit, bier en andere dranken en de muziek van een 2-mans-orkest. Bijzonder om mee te maken!
Hoe lang was het geleden dat we verse melk, zo van de koe, gedronken hadden? Een plaatselijke boer voorzag in deze behoefte.
Ook kakelverse eieren en aardappels konden we er voor een paar kronen kopen. Inclusief rondleiding over de boerderij, zeer kleinschalig en bijna 100 jaar terug in de tijd. Er liep regelmatig een ganzehoeder rond met zo'n 15 ganzen.
Internet hadden we, gebrekkig, via Moni die gebruik mocht maken van een verbinding van een goedwillende buurman. Na een paar dagen kreeg Moni haar eigen aansluiting met router waardoor het wat vlotter liep. Moni voorzag als vaardig hobbykapster Els van een nieuw kapsel.
Het voert te ver om de volledige 10 dagen te beschrijven maar het mag duidelijk zijn dat wij het als heel bijzonder hebben ervaren!

Maandag 21 juli verlieten we, tot enig verdriet van Moni en Marc, Rimovice en gingen richting noorden omdat we graag nog eens in het mooie gebied Czesky Raj wilden bivakkeren. We kozen voor een her-bezoek aan Branzez. De via de navigatie gevonden camping bleek niet dezelfde te zijn als waar we eerder stonden. Kemp Pekno. (Ook hier helaas geen bruikbare link gevonden)
Een camping in de bossen, perfect voor kampeerders met terreinwagens, voor campers minder (niet...?) geschikt. 
Met veel moeite vonden we een redelijk vlak plaatsje tussen kuilen en bomen. Maar het was wel erg sfeervol: Tussen de bomen zicht op een meer en rondom overal mooie rotspartijen. Dit nodigde tot een lange wandeling.
Tijdens deze wandeling passeerden we ook de camping die we eerder bezochten. Na de vrij pittige wandeling genoot Fred dubbel van zijn halve liter pivo, vers getapt en dat voor iets minder dan een euro!

Omdat de koppeling steeds moeilijker ging doen, steeds meer doorslippen en nauwelijks nog trekken, besloten we de volgende dag door te rijden naar Zittau in Duitsland om daar stappen te ondernemen. Ons Tsjechisch is niet voldoende om het probleem uit te leggen en we vonden het niet fijn om de ANWB te bellen omdat deze ons, vrij recentelijk, al hadden moeten bijstaan.
Zittau was geen straf want er is een mooi verzorgde camperplaats met uitgebreide voorzieningen. De stad is ook een bezoek waard (wisten we van een eerder bezoek).
We kozen nu voor een fietstocht langs de Neiseradweg naar het Drielandenpunt Duitsland-Polen-Tsjechië. In Tsjechië verbrasten we onze laatste kronen en fietsten langs de Krystinasee weer terug naar de camper. Nog even door de nabijgelegen Kaufland en een restposten-koopjeswinkel om met 2 nieuw inklapbare stoelen terug te keren, onderweg knabbelend aan een broodje Thüringer Wurst.
Inmiddels hadden we van de Platzwart info gekregen waar we terecht zouden kunnen voor ons koppelingprobleem. Daar zouden we de volgende dag werk van maken.

Aufwiedersehen Zittau!
Op naar het aangegeven adres. De garage kon helaas niets anders doen dan, GRATIS!, nog eens de koppeling bij te stellen. De dichtsbijzijnde Fiatgarage was in Dresden, dus op naar die stad. In ons serviceboekje vonden we twee adressen.
De eerste had een oprit waar je met een brommer nog moeite zou hebben, de tweede bleek onvindbaar. Dit wisten we nadat we Dresden ongeveer diagonaal doorkruist hadden. Niet echt lekker, al zagen we dat de stad terecht beroemd is.
We reden de stad uit naar Heidenau omdat we wisten dat daar een CP is en we hoopten een garage te vinden. Bij het binnenrijden van Heidenau zagen we een KFZ-garage waar we maar gelijk stopten. 
Het probleem werd voorgelegd en binnen 5 minuten waren drie man aan de camper bezig terwijl de vierde de onderdelen ging halen. Er was al overlegd dat we op het bedrijfsterrein zouden mogen overnachten maar dit bleek gelukkig niet nodig. Vijf uur later mochten we de camper na afrekenen van € 555,= weer meenemen. Even schrikken, maar na 170.000 km op de teller en kriskras door Europa toerend moet dit bij het normaal onderhoud gerekend worden. Tijdens de bezige uren van de monteurs maakten we nog een mooie fietstocht langs de Elberadweg.
Met een lekker tippelende camper reden we naar Pirna aan de Elbe waar een leuke en gratis camperplaats op ons wachtte. 
Mooi uitzicht op de Elbe en een hooggelegen kasteel aan de andere oever. Geen voorzieningen maar dat leverde geen problemen op.
Het was er rustig dus we konden goed bijkomen van een toch wat chaotische dag.
De tweede dag in Pirna gebruikten we om weer een stuk van de
Elberadweg te fietsen, tot Königsstein. Bij Rathen namen we ruim de tijd om te genieten van het geweldige décor: Steile zandsteenrotsen achter een vrij druk bevaren Elbe. Typische raderboten kwamen regelmatig voorbij en een ijverig veerbootje voer heen en weer. Er was ook een Klankeiland waar in een rondgebouwd pleintje op geraffineerde wijze een geluidsinstallatie was ingebouwd die prachtige klanken liet horen. Dat het af en toe licht motregende kon de pret niet drukken.
De stad
Königsstein werd gedeeltelijk doorgewandeld, erg leuk, en na een lunch keerden we via de zelfde prachtige route terug. 
In de late namiddag maakten we ook nog een wandeling door het oude hart van Pirna. Voor ons, verwende reizigers, niet heel spectaculair maar wel aardig. Ook de tweede nacht in Pirna verstreek tot tevredenheid.
De volgende dag zouden we bekijken of een rit per trein naar Dresden haalbaar was. Jawel, per fiets 10 minuutjes naar het station,voor € 13,00 werden we per comfortabele trein naar
Dresden Hauptbahnhof gebracht en mochten we ook weer terug naar Pirna.
Het Hauptbahnhof was al direct indrukwekkend. Eenmaal buiten stonden we in de lange, brede, moderne promenadeachtige winkelstraat. Een geweldig aanbod van winkels, de één nog fraaier dan de ander. Wij volgden de bordjes Historische Altstadt want daarvoor wilden, nee, moesten we naar
Dresden. En deze Altstadt is indrukwekkend en terecht 'wereldberoemd'.
Uúúren wandelden we rond, genietend van de indrukwekkende historische gebouwen. De Semper Opera, de (het?) Zwinger en nog vele andere schoonheden waren inderdaad zo mooi als menigeen ons al verteld had. Nu begrijpen we waarom we steeds weer hoorden en lazen:
Dresden? Doen!!!!.
We werden ook nog verrast door een muzikaal damesduo dat prachtig zong en zichzelf begeleidden met een balalaika en een soort bandoneon-harmonika.
Na een uitgebreide ronde lieten onze benen weten dat ze het welletjes vonden. Op de terugweg naar het Bahnhof gaven we toe aan het advies van onze kinderen om bij
Starbucks koffie te gaan drinken. Zelfs wij, ervaren koffieleuters, waren onder de indruk van de bruine versnapering! We realiseerden ons terdege dat we lang niet alle moois gezien hebben, een reden om zeker nog eens terug te keren!
De trein bracht ons weer netjes naar Pirna waar we in de camper nagenoten van deze prachtige dag en tussenbij de vele foto's veilig op de laptop opborgen. 

Zaterdag verlieten we Pirna en het mooie Elbedal, opweg naar een CP bij een burcht. Althans, dat was de bedoeling.
De beoogde plaats werd niet gevonden. Wel de burcht maar niets van CP te vinden, omzwerving door smalle weggetjes ten spijt.
Dan maar door naar Ronneburg waar we al eerder waren. Hier aangekomen bleek dat de boomgaard met minimale voorzieningen inmiddels € 6,= kost terwijl er in de laatste drie jaar niets verbeterd was. Nee, dus!

Weer in de Bordatlas gedoken en daar vonden we een CP bij Neustadt a.d. Orla.
Wat was dit een aangename verrassing! De toerit was een smal weggetje maar bij pension-restaurant
Heinrichs Ruhe lag een puike CP in een prachtige omgeving. CP gratis, stroom en schoon water tegen een redelijke vergoeding en mogelijkheid voor saniservice.
Na een heerlijk koel, versgetapte halve liter pils en een groot glas apfelschorle waren we genoeg hersteld van de rit, dik 30 graden en broeierig. Eerst de houtzaag en -snijwerken rondom de CP en het pension bewonderd, een babbel met de geitjes gemaakt en toen aan de wandel naar de hogergelegen Bismarcktoren. Inmiddels begon het te rommelen dus terug naar de camper waar we nèt voor de eerste regendruppels arriveerden. De volgende ochtend lagen er verse broodjes voor ons klaar.

Toch besloten om na de sanisevice verder te rijden omdat het weer wat onstabiel was en de omgeving eigelijk alleen geschikt was om te wandelen, het stadje lag behoorlijk ver weg. Het doel voor deze dag: De camperplaats bij de
Feengrotten in Saalfeld met de gedachte dat we bij slecht weer de grotten konden gaan bezichtigen. De CP was nogal schuin maar we kregen het boeltje toch redelijk waterpas.
Er waren een paar stroomaansluitingen en een sanizuil in de omgeving. En wat voor omgeving! Prachtige bossen, een grote speeltuin, mooie gebouwen en natuurlijk de
Feengrotten en het mijnmuseum. We besloten het grottenbezoek uit te stellen tot maandag vanwege de grote zondagdrukte. Bovendien had het weer zich hersteld, dus maakten we een wandeling langs het Waldlehrpfad en het Barfusspfad.
Maandag dus het bezoek aan de Feegrotten die in het verleden waren ontsloten door mijnwerkzaamheden vanwege het daar gevonden aluin en oker. Aluin was belangrijk voor de leerindustrie èn voor natscheerders: Ook Fred heeft in het verleden zijn scheerwondjes gestelpt met een aluinblok. Oker is een belangrijke kleurstof voor de verfindustrie.
Via de ontstane mijngangen kwamen we in een grotgewelf dat mooi aangelicht werd en een prachtige akoustiek had. Dit bracht Fred er spontaan toe om het internationale mijnwerkerslied “Glück Auf” te brommen, daarin bijgestaan door Els. Dit klonk kennelijk zo aardig dat we beloond werden met een warm applaus van de medebezoekers. 
Toen we weer onder de open hemel zaten na te genieten kwamen een meneer en een meisje ons bedanken voor de mooie klanken........
We brachten ook een bezoek aan het mijnmuseum dat meer indruk maakte dan we verwacht hadden. Mooie audiovisuele presentaties in een sfeervol ingerichte omgeving. De
Feengarten lieten we aan ons voorbijgaan, dat laten we aan onze kinderen over want die kregen al ons dringend advies om Saalberg op hun camper-verlanglijst te plaatsen.
In de loop van de avond kwam er een stevig onweer opzetten maar dit was niet in staat onze nachtrust te ontnemen. Tijdens ons verblijf kwamen verschillende keren reeën in het vizier.

Dinsdagmorgen overwogen we of we nog naar Saalfeld-stad wilden, bekeken daar een CP maar zagen af van dit plan en reden door naar
Ilmenau. Een grote gratis mix-parking waar een sanizuil aanwezig was. Alweer in een mooie omgeving! Naar het historisch centrum was goed te wandelen. In het centrum stelden we vast dat universiteitsstad Ilmenau ook een bekende Goethestad was.
De stadleuze “
Ilmenau, Himmelblau” sloeg op het feit dat de hemel er overwegend blauw is vanwege de bijzondere ligging. Nèt toen wij daar waren was het niet helemaal waar, in de namiddag hadden we wat lichte regen. De wandeling door de stad was leuk.
Fred liet zich graag fotograferen, samen met meneer Goethe op een bankje. Er loopt een Goethe-wanderweg en ook is er een museum aan hem gewijd. Vlak bij de CP is een mooi wandelpark met fontein en fraaie bloembedden. Kortom: Een leuke plaats voor een uitgebreide tussenstop.

Omdat we toch langzaam, vooral langzaam, richting huis wilden reden we de volgende dag door naar
Meiningen aan de Werra.
Mooie stad! We stonden op
CP Grossmutterwiesen, direct aan de Werra en inkoopmogelijkheid vlakbij. Alweer gratis, geen voorzieningen. Op ons gemak, het was alweer broeierig met af en toe heel lichte motregen, wandelden we door de stad die overigens bekend is als Theaterstad. Er zijn mooie gebouwen èn een zeer ruim aanbod van Thüringer Wurst. Ook een mooi park ontbreekt niet. Aangenaam vertoeven, dus.
We waren er al eerder dus was 1 dag voor ons voldoende en vertrokken we de volgende dag naar
Poppenau a.d. Wasserkuppe.
Dit werd voor de camper een dag van hard werken! Hij moest kilometerslang hellingen van 10% opduwen om ons over de Wasserkuppe, een berg van 950 m. hoogte te brengen. Op het hoogste punt is een zweefvliegmuseum. De camper gedroeg zich kranig en gelukkig liep de temperatuur niet in de gevarenzone. Tijdens deze tocht werd duidelijk waarom
de Rhön zo geliefd is bij toeristen. Magnefieke vergezichten waar bossen, weilanden en akkers elkaar afwisselen. Opvallend is het glooiende in dit weidse landschap. Vrijwel geen uitstekende pieken. De op zich mooie CP bij Poppenau werd gevonden maar we vonden het niet de gevraagde 6 euro waard. Iets te afgelegen en niet uitnodigend tot fietsen. En de fietsen moesten toch weer eens van het rek! Een leuk gegeven: Vlak bij de CP was een weiland met Lama's.

We reden door en vonden bij
Hilders een heerlijke gratis camperplaats nabij het zwembad. In de bossen, heerlijk rustig en bij een aardig stadje. Om de CP te bereiken moest er wel gezocht en een stuk vrij steil geklommen worden. In het stadje was het ook weer klimmen maar dat deden we graag.
Kleinschalig maar erg mooi. Een mooie kerk vormde het middelpunt en er omheen mooie huizen waarbij vooral de muurversieringen opvielen. We bekeken ook nog een kopie van de Lourdesgrot.
Op wegwijzers zagen we dat er fietsroutes waren. Op de CP hadden we inmiddels buren waarmee we spoedig een uitgebreid gesprek hadden. Zij maakten ons attent op de
Milseburg Radweg, een fietsroute van 27 km tot aan de rand van Fulda met als bijzonderheid een tunnel van ruim 1 kilometer. Stijging tot aan de tunnel (na 12 km.) gemiddeld 3%, daarna idem afdaling. Het was stevig trappen want we wilden de accu's niet gebruiken. De rit door de tunnel was een aparte ervaring. De gehele route voerde van het ene mooie vergezicht naar het andere. Met de nodige geniet-pauzes werd het keerpunt, Petersberg bij Fulda, bereikt waar we ons geestelijk voorbereidden op de voor ons liggende klim. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de accu's nu wel regelmatig ingeschakeld werden.
Toen we na deze fantastische tocht in Hilders terugkeerden verstopten we de fietsen onder aan de steile berg naar de CP met het voornemen om deze de volgende dag op te laden, opweg naar de volgend stop. De volgende dag waren we er redelijk vroeg bij want we waren toch benieuwd of de fietsen er nog stonden. Na uitgebreid afscheid van de zeer sympathieke buren hobbelden we de steile berg af. Jawel, de fietsen stonden er nog!

Na het opladen werd Hilders verlaten en reden we 90 km naar
Schalmtal Storndorf waar een mooie camperplaats op ons wachtte. Voor 3 euro en zowel stroom als sanizuil beschikbaar, prima. Het dorpje lag in een mooie landelijke omgeving. Dat nodigde uit tot een flinke wandeling. Even de broodjes van de plaatselijke bakker soldaat gemaakt en toen in de wandelstappers. Onderweg zagen we, op vrij grote afstand, een vos, 2 dode hazelwormen en opvallend veel vlinders. Een heerlijk plekje dus, ware het niet dat kort bij de CP een mini-racecircuit lag met bijbehorend motorgebrul en gierende banden. Dit zal niet elke dag zijn. Tegen zessen waren ze uitgeraced en was het weer heerlijk stil op wat kakelende kippetjes, een macho haan, een balkende ezel, tjilpende vogels, piepende buizerds en zacht loeiende koeien na. Het dorp heeft weinig te bieden maar aangezien we niets zochten stoorde dit niet. Het was wel de hele dag super broeierig, er vielen wat druppels en het rommelde af en toe in de verte. Laat in de namiddag arriveerde er nog een camper, de overige 6 plaatsen bleven onbezet.

We besloten de volgende dag maar een klein stukje te rijden, 25 km, naar Grünberg waar we eerder dit jaar tot tevredenheid stonden.
In Grünberg aangekomen bleek het stadje volledig 'dood': Vrijwel geen mens te zien. Dat vonden we niet aantrekkelijk dus trokken we, na een lange babbel met camperburen toch maar verder met bestemming Bad Nauheim, een Kurort benoorden Frankfurt.
De CP was bij een zwembad op een soort mixparking. Helemaal geen voorzieningen en terwijl alle andere parkeerplaatsen kostenvrij waren vonden we de gevraagde € 6,= overvraagd, bovendien moest er een flink stuk gelopen worden om dit standgeld te voldoen. Sorry, dit zagen de rakkers niet zitten! Als men was komen innen hadden we wel betaald maar nu hebben we er 'zwart' gestaan.
We ontdekten in de stad dat Elvis Presley tijdens zijn Duitse periode hier gewoond heeft. (Het was beslist geen pelgrimage voor de rockstar)
Het Kurhaus, zeer uitgestrekte Kurpark en badgebouwen waren indrukwekkend. Ook in de stad waren mooie gebouwen waarvan verschillende in Jugendstill. We bezochten een kerkgebouw dat van Roomse kerk werd omgebouwd tot Russisch orthodoxe kerk. Het interieur stond nog in de steigers, de basis voor de kenmerkende ikonenwand stond er en men was druk om door de Russische kerk geschonken ikonen te restaureren, een geldverslindend project. Enthousiaste vrijwilligers gaven ons tekst en uitleg. Fred kon het weer niet laten: Zachtjes bromde hij wat melodieën uit de Russisch orthodoxe liturgie, een repertoire dat hij jarenlang bij een mannenkleinkoor gezongen heeft.
We namen ons voor om over twee jaar nog eens terug te keren, men verwachtte tegen die tijd het project voltooid te hebben. Na het avondeten wandelde Fred nog naar de drie zeer grote Gradier-stellages waar takkenbossen overgoten worden met zout water en men de kennelijke gezonde zilte lucht lopend of zittend inademt.
Na Bad Nauheim gingen we naar Oestrich-Winkel, gelegen op de rechter Rhein-oever, ongeveer tegenover Bingen. Hier waren gratis gereserveerde camperplaatsen op een grote parkeerplaats bij een fitnesscentrum, de brandweer en sportvelden, even buiten stadsdeel Winkel. We wandelden naar en langs de Rhein, helemaal naar de bekende toeristenplaats Rüdesheim. Na een kleine stadsboemel besloten we per trein terug naar Winke te gaan want we hadden er toch zo'n 13 km kuieren opzitten. Vanaf het station was het nog 3 km lopen naar de camper waar we moe maar ook erg voldaan terugkeerden. We waren nèt binnen toen het begon te gieten!

Voor de dinsdag prikten we Simmern aan de Hunsrück Hohenstrasse. Geen goede keus vonden wij want de CP, een mixparking in een industriegebied vonden we drie keer niks! Omdat we beiden toch al voelde dat het langzaam welletjes was plakten we er maar weer een stuk aan om uiteindelijk in Kesten aan de Mosel de CP op te zoeken. Prima CP, de € 6,= (zonder voltjes) zeker waard. Alleen jammer dat van onze aankomst tot in de late namiddag de Platzwart druk was met zijn motormaaier en de gehoopte rust niet gevonden werd. Er werd nog door Kesten gewandeld maar hier ben je in een paar minuten mee klaar.
Terug bij de camper besloten we om de volgende dag naar Luxemburg-land te rijden en, na tanken en tabakaankopen door te reizen naar huis. Onze koppies en de was-zakken zaten vol en, moesten we beiden toegeven: Heimwee naar Kai en de kinders.

                                                                             HET WAS MOOI GEWEEST!!!!!!!!!!